ALBUM REVIEW
SKUMSTRIKE - Flawless Intrigue from Hell
Hız, kir ve eski usul saldırganlık birleşiyor.
Montreal çıkışlı SKUMSTRIKE'ın ikinci uzunçaları "Flawless Intrigue from Hell", speed metalin yüksek devirli yapısını black ve thrash metalin daha keskin taraflarıyla bir araya getirirken death metal etkilerini de albümün dönüm noktalarında devreye sokuyor. "Deadly Intrusions"ın ardından gelen bu kayıt, özellikle grubun ilk Avrupa turnesinin sonrasında Patrick McDowell tarafından kaydedilmiş olmasıyla da kariyerindeki yeni bir aşamaya işaret ediyor. Fakat albümün asıl karakteri bu ayrıntıların ötesinde, on parçanın neredeyse tamamına yayılan kontrolsüz hareket duygusunda ortaya çıkıyor.
'Death Reckoning' daha ilk saniyelerde bunun bir tesadüf olmadığını gösteriyor. Arka plandaki motor benzeri mekanik sesin ardından davullar ve keskin riffler hızla devreye girerken gitarların temel dayanağı thrash metal olsa da vokaller black metalin tiz, öfkeli ve tükürürcesine kullanılan karakterine yaklaşıyor. Davulların miks içinde zaman zaman fazla öne çıkması vokalin anlaşılabilirliğini geri plana itiyor; buna karşın bu ham denge, grubun cilalı bir prodüksiyon yerine fiziksel etkisi yüksek bir ses aradığını da açık ediyor. Parçanın sonlarına doğru gelen solo ise besteciliğin yalnızca hız üzerine kurulmadığını gösteren kısa ama işlevsel bir kırılma noktası.
Albüm boyunca dikkat çeken unsur, hızın tek başına amaç hâline gelmemesi. 'Venomous Spiral'da erken dönem KREATOR'ı hatırlatan kaba thrash dokusu, orta bölümdeki daha ağır ve ezici ritimle kesiliyor. 'Braise the Dead' ise black metal vokalleriyle speed metalin doğrusal hücumunu birleştirirken sonlara doğru eklenen groove bölümüyle tempoyu tamamen aynı çizgide tutmuyor. 'Mastery of Sin' ve 'Ironclad Fate' gibi parçalar daha doğrudan bir saldırı mantığıyla ilerlese de rifflerin kısa varyasyonları ve solo girişleri şarkıların tek bir hız bloğuna dönüşmesini engelliyor.
'Flawless Intrigue from Hell' bu yaklaşımın en yoğun örneklerinden biri. Enstrümantasyon thrash metal tarafına daha fazla yaklaşırken vokaller black metal ekseninde kalıyor ve ilerleyen bölümde death metal etkisi daha belirgin hâle geliyor. Parçanın yüksek temposu, geleneksel thrash'in keskinliğini speed metalin kontrolsüz ivmesiyle birleştiriyor. Şarkı sözlerinde ise ihanet, yozlaşma, paranoya, şiddet ve entrika etrafında şekillenen cehennem tasvirleri bulunuyor. Albümün görsel dünyasıyla birlikte düşünüldüğünde bu temalar, müziğin zaten taşıdığı saldırgan ve punk'a yakın umursamaz tavrı tamamlayan bir estetik oluşturuyor.
Bu estetiğin önemli bir parçası da albümün prodüksiyon tercihi. Ses temizlenerek modernleştirilmek yerine kirli, kuru ve doğrudan bir karakter korunuyor. Gitarlar öne çıkan keskinliğiyle, davullar ise özellikle yüksek tempolu bölümlerde fiziksel ağırlığıyla çalışıyor. Bas gitar genellikle miksin merkezinde değil; ancak 'Glacial Winds of Perdition'ın girişindeki kısa bas bölümü, bu enstrümanın yalnızca alt frekansları doldurmak için kullanılmadığını gösteriyor. Ardından davullar ve hızlı gitarlar tekrar devreye girerek parçayı albümün genel hız anlayışına bağlıyor.
'Endless Warlust' ve 'Glacial Winds of Perdition' bu nedenle albümün yalnızca daha hızlı anlarından ibaret olmadığını göstermeleri bakımından önemli. İlki başlangıçta daha hareketli ve değişken bir yapı kurarken ilerledikçe hızlanıyor. İkincisinde ise daha ağır bir giriş hissinin ardından hızlı riffler geri dönüyor ve groove bölümü bu geçişi biraz daha belirgin kılıyor. 'Sacred Fornication' da benzer biçimde kısa süreli bir groove alanı açtıktan sonra yeniden yüksek tempoya dönüyor. Bu küçük sapmalar albümün temel formülünü değiştirmiyor, fakat şarkılar arasındaki ayrımı güçlendiriyor.
Sözler tarafında ise SKUMSTRIKE'ın yaklaşımı müziğin bilinçli biçimde kaba ve saldırgan karakteriyle örtüşüyor. Cehennem, savaş, günah, ölüm, din karşıtlığı ve fiziksel şiddet gibi klasik extreme metal temaları burada incelikli bir anlatı kurmak için değil, doğrudan etki yaratmak üzere kullanılıyor. 'Mastery of Sin'deki günah listeleri, 'Endless Warlust'taki savaş ve intikam takıntısı ya da 'Glacial Winds of Perdition'daki cehennem tasviri aynı estetik dünyaya bağlanıyor. Şarkı sözlerindeki aşırılık, grubun speed/thrash köklerindeki punk tavrıyla birleştiğinde albümün kendisini fazla ciddiye almayan fakat müzikal enerjisinden taviz vermeyen bir kimlik kazanmasını sağlıyor.
Burada görsel tarafı da müzikten ayırmak zor. Ateşler içindeki zincirli iskelet figürü ve Chris Kiesling imzalı kapak, albümün ham metal estetiğini doğrudan destekliyor. SKUMSTRIKE'ın önceki albümüne kıyasla görsel kimliğin daha belirgin hâle geldiğine dair değerlendirmeler de müziğin karakteriyle örtüşüyor: "Flawless Intrigue from Hell" rafine veya sofistike görünmeye çalışmıyor; speed metalin eski okul saldırganlığını, black metalin karanlığını ve punk tavrının umursamazlığını aynı görüntüde topluyor.
Bununla birlikte albümün en belirgin sınırlılığı da burada ortaya çıkıyor. SKUMSTRIKE'ın enerjisi tartışmasız biçimde yüksek olsa da on parçanın önemli bir bölümü aynı temel hız, riff yoğunluğu ve vokal saldırısı çevresinde şekilleniyor. Araya giren groove'lar, daha ağır bölümler ve farklı vokal tonları parçaların birbirinden ayrılmasına yardımcı oluyor; yine de bazı riff ve geçişlerin albüm bittikten sonra kalıcı bir melodik iz bırakmadığı söylenebilir. Kaynaklardaki farklı değerlendirmelerin kesiştiği nokta da bu: zayıf parça sayısı çok az, fakat gerçekten uzun süre hafızada kalan anların sayısı da sınırlı.
Bu durum "Flawless Intrigue from Hell"i türünün dışına taşan bir çalışma olmaktan çok, speed/thrash/black metal kesişiminin geleneksel tarafına bilinçli biçimde yaslanan bir albüm hâline getiriyor. SABBAT, erken dönem SLAYER ve BATHORY gibi referansların izleri doğrudan hissediliyor; ancak SKUMSTRIKE bunları modernleştirmeye çalışmak yerine ham hâlleriyle yeniden dolaşıma sokuyor. Dolayısıyla albümün özgünlüğü yeni bir müzikal dil icat etmesinden değil, farklı eski okul etkilerini son derece yüksek bir tempoda aynı potada tutabilmesinden geliyor.
Kapanışta kullanılan ABIGAIL cover'ı 'Satanik Metal Fucking Hell' ise bu estetiğin doğal uzantısı. Parça, albümün kendi malzemesinden daha kaotik bir performansla ilerliyor; kaba vokaller ve sürekli yükselen düzensizlik hissi sonunda kırılan cam sesiyle kesiliyor. Sözlerdeki “metal”, bira, savaş ve pozera yönelik saldırgan tavır da grubun bütün albüm boyunca kurduğu punk karakterini açık biçimde tamamlıyor. Bu seçim yalnızca bir bonus parça işlevi görmüyor; SKUMSTRIKE'ın hangi metal geleneğinin içinde durduğunu da son kez hatırlatıyor.
"Flawless Intrigue from Hell" yeni bir speed/thrash formülü keşfetmiyor ve bunu yapmaya da çalışmıyor. Değeri, eski okul metalin hız, kir ve saldırganlık üçgenini son derece doğrudan bir bestecilik anlayışıyla yeniden üretmesinde yatıyor. Rifflerin keskinliği, davulların sürekli ileri itişi, black metal vokallerinin zehirli tonu ve zaman zaman açılan daha ağır bölümler albüme belirgin bir fiziksel karakter kazandırıyor. Buna karşılık şarkıların benzer enerji düzleminde seyretmesi, bazı parçaların albümün bütününden ayrılarak kendi kimliğini kurmasını zorlaştırıyor. Yine de SKUMSTRIKE burada türün kurallarını değiştirmekten çok, o kuralların ne kadar yüksek sesle ve ne kadar kirli uygulanabileceğini kendi üslubuyla gayet ikna edici gösteriyor. Sonuç, eski okul speed ve black/thrash metal dinleyicisini doğrudan hedefleyen, tavrını hiçbir noktada yumuşatmayan ve enerjisini bestecilikteki sınırlılıklarına rağmen korumayı başaran bir çalışma.
https://skumstrike.bandcamp.com/music