Noise Records

NWOBHM/Heavy Metal, Speed/Black Metal

07/10

Venom belki de İngiliz metal sahnesinden çıkmış en aykırı ve şok edici sesti. NWOBHM'in en hırçın çocukları, on altıncı stüdyo albümleri "Into Oblivion" ile tekrar fanlarıyla bir araya geldi. Son yıllarda kurucu elemanların yaşadığı çekişmeler, telif hakları üzerindeki hak iddiaları ve uzun mahkeme süreçleriyle basına yansıyan Venom ismi, nihayet yeni bir ürün ile karşımızda.

Zaman o kadar şaşırtıcı ki, bir zamanlar çok korkulan, kışkırtıcı bulunan bir şeyi geleneğe dönüştürme konusunda çok becerikli. Bir dönem metal müzik sahnesi dışındakiler tarafından korkutucu, provokatif, yasaklanması gereken kötücül bir figür olarak görülen; bunun yanında metal müzik sahnesi içinde sert, köşeli, hatta acemice bulunan şeyler bugün korunması gereken antik buluntular gibi; atıf yapılan, taklit edilen ama artık pek de kimseyi gerçekten sarsmayan unsurlar olarak duruyor. "Into Oblivion" tam olarak bu kırılma hattında duruyor: aşırılığın dilini oluşturmuş, bir türe adını vermiş bir grubun, o dili artık yerleşmiş, neredeyse sabitleşmiş bir form olarak kullandığı bir kayıt.

Cronos geçmişin görkemini günümüze taşımak derdinde değil; hâlâ üzerine oturan bu formun içinde varlığını sürdürmek. Albüm adını aldığı parça ile kısa süre de olsa girişte bahsettiğimiz formun dışına çıkıyor, melodik hatlar kendini gösteriyor, ama sonrasında tekrar daralarak tanıdığımız forma dönüşüyor. Sanki anlık olarak albümün kapladığı alan büyüyebilir izlenimi bırakıyor. Ama bu ihtimalin peşinden gidilmiyor. Albüm hızla tanıdığımız Venom döngüsüne yerleşiyor: bir dönemi hatırlatan ama zorlamayan riff’ler, akılda kalıcılığı ince hesapla tasarlanmış nakaratlar, özellikle beklenti yaratmaktan kaçınan bir yapı.

Dürüst olmak gerekirse bu öngörülebilirlik albümün tamamına hâkim değil, ama sürekli hissediliyor. “As Above, So Below” güçlü bir temel üzerine yazılmış, fakat gereğinden fazla esnetildiğinden zamanla etkisini kaybediyor. “Kicked Outta Hell” ve “Lay Down Your Soul” ise daha refleksif çalışıyor. Şarkıların doğrudan, etkisini direkt hissettiren, hatta bilinçli biçimde pürüzlü yapısı işini yapıyor. Fakat parçaların hesaplanmış yapısı etki edeceği alanın önceden tahmin edilmesine sebep oluyor. Kendi güvenli alanının içinde sanki nasıl karşılanacakları daha en baştan kesinleşmiş gibi.

Yine bazı anlar zaman zaman bu hesabın dışına taşıyor. Gitarlar bazı bölümlerde katmanlı bir yapı oluşturarak fark yaratıyor. Albümün son bölümü - özellikle “Unholy Mother” - dinleyiciyi daha yavaş ve kontrollü bir alana çekiyor. Burada amaç daha çok albümün yarattığı atmosferi güçlendirmek olarak öncelik kazanıyor. Bu anlar albümün yönünü tamamen değiştirmese de akışını yeterince sekteye uğratarak başka bir ihtimalin varlığı beklentisini uyandırıyor. Fakat Venom'un bu ihtimali gerçeğe dönüştürme hevesi pek yok.

Cronos'un vokal performansında fark edilir bir çeşitlilik, daha doğrusu bir ikilik var. Bazen harsh, neredeyse canlı performans agresifliğini kayda taşırken, bazen daha bilindik, Venom gelenekleri hattında ilerliyor. Bu iki stilden hiçbiri diğerini bastırmıyor. Ortaya çıkan şey evrimleşmiş bir performanstan çok, yan yana ilerleyen, tam olarak örtüşmeyen iki eğilimin aynı alanı paylaşması gibi.

"Into Oblivion"ı var eden şey bir gereklilik değil, süreklilik. Prodüksiyon, albümün karakterini törpüleyecek modern steril dokunuşlara kaçmadan belirli bir kir ve sertlik hissini koruyor. Albüme hâkim olan tempo görevini yerine getiriyor. Materyaller zaman zaman solsa bile albüm kendi yükü altında dağılmıyor. Ama yükü hafifletecek adımlar atmaya da pek niyetlenmiyor.

Bu albüm onlarca yılı gerisinde bırakmış bir kariyeri yeniden önemli kılmaya çalışmıyor. Zaten buna ihtiyacı yok. Güvenini doğrudan üzerine kurulu olduğu mirastan alıyor ve bunun yeterli olduğuna inancı tam. O zeminle hâlâ bağ kurabilenler için bu, tutarlılık hatta bir tür güven hissi yaratabilir. Diğerleri içinse, artık şaşırtma gücünü büyük ölçüde yitirmiş bir dilin hâlâ akıcı biçimde konuşulmasını izlemek gibi hissettirecektir.

"Into Oblivion" bilinçli olarak fazlasıyla görünür olmayı reddeden, sadece bir zamanlar kendisinin şekillendirdiği formun dışına bilinçli olarak çıkmayan bir albüm.

OZY